mnd15:76.2“ahosiṁ nu kho ahaṁ atītamaddhānaṁ, nanu kho ahosiṁ atītamaddhānaṁ, kiṁ nu kho ahosiṁ atītamaddhānaṁ, kathaṁ nu kho ahosiṁ atītamaddhānaṁ, kiṁ hutvā kiṁ ahosiṁ nu kho atītamaddhānaṁ, bhavissāmi nu kho ahaṁ anāgatamaddhānaṁ, nanu kho bhavissāmi anāgatamaddhānaṁ, kiṁ nu kho bhavissāmi anāgatamaddhānaṁ, kathaṁ nu kho bhavissāmi anāgatamaddhānaṁ, kiṁ hutvā kiṁ bhavissāmi nu kho anāgatamaddhānaṁ, etarahi vā paccuppannaṁ addhānaṁ ajjhattaṁ kathaṅkathī hoti, ahaṁ nu khosmi, no nu khosmi, kiṁ nu khosmi kathaṁ nu khosmi, ayaṁ nu kho satto kuto āgato, so kuhiṁ gāmī bhavissatī”ti.
‘Apakah aku ada di masa lampau? Bukankah aku ada di masa lampau? Apakah aku ini di masa lampau? Bagaimanakah aku di masa lampau? Setelah menjadi apa, apakah aku di masa lampau? Akankah aku ada di masa depan? Bukankah aku akan ada di masa depan? Apakah aku akan ada di masa depan? Bagaimanakah aku akan ada di masa depan? Setelah menjadi apa, akankah aku ada di masa depan? Atau sekarang, di masa kini, ia menjadi seorang yang diliputi kebimbangan batin: Apakah aku ini? Bukankah aku ini? Apakah aku ini? Bagaimanakah aku ini? Makhluk ini, dari manakah ia datang? Ke manakah ia akan pergi?’